Na After Dark las ik ook Waarover Ik Praat Als Ik Over Hardlopen Praat van Murakami. Toen het boek verscheen in een Nederlandse vertaling liep ik niet hard dus las ik het niet, en toen ik later wel hard liep was het boek uit mijn blikveld. Nu loop ik wederom hard, net als Maarten, die het boek weer in mijn blikveld zette.
Murakami is altijd goed voor een liedje, en zo ook nu. Hij loopt met muziek op. Het tweede en derde album van The Lovin’ Spoonful, Beggars Banquet van The Rolling Stones, The Red Hot Chili Peppers, Gorillaz, Beck, Creedence Clearwater Revival, The Beach Boys. “Hoe eenvoudiger het ritme, hoe beter.”
Murakami schreef het boek in 2007. Toen liep hij met een MD speler, een mini-disc. Andere lopers lopen met een iPod of een Walkman. Zo’n detail toont hoe snel de ontwikkelingen gaan tegenwoordig, niemand die nog met een van die drie loopt, het is allemaal telefoon en draadloze oortjes of koptelefoons.
Het album Reptile van Eric Clapton krijgt zijn eigen vermelding:
Vooral naar Reptile heb ik al talloze keren geluisterd tijdens het hardlopen. Naar mijn bescheiden mening is Reptile het perfecte album om ’s ochtends rustig bij te joggen. Het klinkt absoluut niet opdringerig of geforceerd.Het ritme zit constant goed en de melodiën zijn volkomen natuurlijk. Mijn geest wordt stilletjes in de muziek gezogen, waardoor ik mijn benen met ritmische regelmaat naar voren en naar achteren strek.
Zelf loop ik nooit met muziek, ook niet in de sportschool.
Het origineel van I Ain’t Gonna Stand For It is van Stevie Wonder uit 1980.
1 reactie
Voeg die van jou toe →[…] nummer op Haruki Murakami heet What I Listen To When I’m Running (nou, niet dit soort muziek weten we) wat op een Murakami titel lijkt maar het niet is. Het tweede nummer is echter de titel van een […]