Dag 5200 – Duke Ellington – Sophisticated Lady

Ik herlas After Dark van Haruki Murakami. Ergens las ik een quote uit dat boek, waarin de Franse filmcomponist Francis Lai in voorkwam, en ik besefte dat ik geen idee meer had waar dat boek over ging. Iets met een trombone (maar die staat ook op de cover afgebeeld) en geen roman maar een verhalenbundel, was wat mij bijstond.

Niets is minder waar. Het is gewoon een roman en die trombone komt weliswaar voor in het verhaal maar er had net zo goed een hoofdkussen of een mobiele telefoon op de cover kunnen staan.

Ook deze Murakami had mij al tot de aanschaf van platenspeler kunnen verlijden als ik bij de eerste lezing aandachtiger gelezen had:

De kastelein loopt op de platenspeler af en zet iets anders op. Langzaam en ongehaast pakt hij de plaat op en stopt hem terug in zijn hoes. Hij haalt een nieuwe tevoorschijn, inspecteert hem onder de lamp op stof en vuiltjes, en legt hem op de draaitafel. Hij drukt op een knop, en de naald zakt in de groef. Een heel licht krasje en dan horen we de klanken van Duke Ellingtons ‘Sophisticated Lady’. Een zwoele, slepende solo van Harry Carney, op zijn basklarinet. De beheerste bewegingen van de kastelein lijken de tijd in dit cafe op een heel speciale manier te doen verstrijken.

YouTube: Sophisticated Lady, audioclip