Het mooie aan Murakami is dat hij zo vaak met onorthodoxe uitvoeringen van klassieke muziek stukken in zijn boeken aan komt zetten. Nooit eens een standaard uitvoering, altijd iets buitenzinnigs. Zo ook in After Dark, waar de sadistische IT’er ’s nachts naar de Engelse suites op cd luistert in een uitvoering van Ivo Pogorelich.
Pogorelich speelt de suites ultra traag. De tweede suite duurt bij hem 28 minuten, waar Francesco Tristano, waar ik vorig jaar veel naar luisterde, en Glenn Gould er 16 minuten over doen. Martha Argerich speelt het stuk in 20 minuten en Masaaki Suzuki op klavecimbel neemt er 24 minuten de tijd voor. Het is niet slechter of beter, wel anders.
En wat mij betreft typisch Murakami om voor zo’n extreem langzame uitvoering te kiezen.
YouTube: English Suite No. 2 in A Minor, BWV 807: I. prelude, audioclip
