Eindelijk las ik The Philosophy Of Modern Song van Bob Dylan uit. Ik begon er in als blader boek, maar dan blader en lees je telkens dezelfde stukjes, dus uiteindelijk er toch voor gekozen het boek van begin tot einde te lezen.
Eigenlijk is het net als zijn radioprogramma van jaren geleden, Bob Dylan’s Theme Time Radio Hour, maar dan zonder thema, zonder muziek en zonder de stem van Bob Dylan. Had ik het in het Engels gelezen dan ik zijn stem er misschien nog bij gehoord, maar in het Nederlands lukt dat niet.
Wat nu precies de filosofie van moderne liedjes is weet ik vooralsnog niet, de keuze voor de songs lijkt eerder een kwestie van smaak en of sentiment te wezen.
Het levert bij vlagen wel mooie stukjes op, zoals bij dit liedje van Rosemary Clooney:
Dit is het nummer van de freak, de pedofiel, de massamoordenaar. Het nummer van een vent die dertig lijken in zijn kelder heeft liggen en menselijke schedels in de vriezer. Dit is het soort nummer waarin een zwarte auto aan komt rijden, en dan wordt het raampje naar beneden gedraaid en is er een stem die zegt: “Zou je even willen komen, kleine meid? Ik heb granaatappels voor je, en vijgen en dadels en cakes. Allerlei erotisch spul, appels en pruimen en abrikozen. Kom maar eens kijken.” Dit is hekserij vermomd als een vrolijk popdeuntje. Een Roodkapjenummer.
