Ik noem het altijd Bob Dylan’s Japanse album. En natuurlijk, de opnames zijn gemaakt tijdens de twee shows die hij op 28 februari en 1 maart 1978 gaf in de Nippon Budokan Hall in Tokyo Japan, maar het zal ongetwijfeld niet heel anders hebben geklonken dan bijvoorbeeld in het Feijenoord stadion te Rotterdam op 23 juni 1978. De Amerikaanse pers sprak aan het begin van de Amerikaanse reeks concerten van deze wereldtour over een “Las Vegas tour” en de pers was ook niet al te enthousiast over het At Budokan album: “the least essential Bob Dylan live album” en “one of the worst albums ever released in the history of rock”. Zelf heb ik altijd wel een zwak voor deze anders klinkende uitvoeringen van uitgekauwde boterhammen zoals Mr. Tambourine Man, Like A Rolling Stone, All Along The Watchtower of The Times They Are a-Changin’. Love Minus Zero/No Limit vind ik één van de meest geslaagde alternatieve uitvoeringen.
Audioclip alleen te bekijken als je betaald voor YouTube, dus laat maar
3 reacties
Voeg die van jou toe →[…] mee tijdens de Rolling Thunder Revue, op de albums Desire en Street Legal en op het live album Bob Dylan at Budokan. Ik ken de muziek van Dylan’s albums beter dan de muzikanten die er op […]
[…] week verscheen The Complete Budokan 1978. Ik heb altijd een zwak gehad voor At Budokan, de veredelde Greatest Hits in een vreemd jasje. Nu zijn beide concerten compleet te beluisteren, […]
[…] van Dylan speelde als gitarist van herfst 1977 tot voorjaar 1979 en die te horen is op de albums At Budokan en Street-Legal, dat nummer opnam in Zweden voor zijn gelijknamige solo debuut in 1986. Enig […]