Al dat verhuizen is niet goed voor mijn leestijd. Het duurde dan ook even voor ik Children Of Ruin uit had, en dat ligt zeker niet aan het boek. Vooraf had ik mijn twijfels, in een recensie had ik gelezen dat het verhaal vergelijkbaar was met Childrens Of Time, maar dan met octopussen in plaats van spinnen. Niets bleek minder waar.
Ergens tijdens het lezen zette ik ook weer eens de soundtrack van Arrival op. Schreef ik eerder dat ik mij maar weinig van die film herinner, nu kwamen ineens die beelden naar boven van die octopus-achtige wezens voor dat raam en een menselijke wetenschapper die met ze wil communiceren. Eigenlijk net als in Children Of Ruin.
Toch eens zien of ik Arrival nog eens ergens opnieuw kan bekijken.
2 reacties
Voeg die van jou toe →Cool. Misschien ook deze dus lezen.
[…] alleen moest ik aan de film The Arrival denken, in ene herinnerde ik mij ook weer dat prog rock album met die octopus op de hoes. Maar hoe […]