Ik had Dream Theater in mijn hoofd, een drumritme. Niet gevonden, al denk ik dat het iets op Scenes From A Memory moet zijn. Tijdens het luisteren, misschien wel hun beste album, bleef ik hangen bij The Dance Of Eternity. Een heerlijke notenbrij waar het spelplezier vanaf spat. En dat is precies wat er tegenwoordig mist bij de band, spelplezier, het is enkel nog notenbrij tegenwoordig. Jammer maar helaas.
