Bijvangst van mijn meest recent gelezen Jochen Markhorst. Het gaat niet altijd over Bob Dylan maar ook over, bijvoorbeeld, The Rolling Stones. Over hoe Dylan voorlopige titels voor liedjes verzint en hoe anderen dat ook doen. Of: hoe anderen dat doen en hoe Dylan dat ook doet.
It was just a working title, like, who’s gonna call a song “Angie”, how boring, another chick’s name, ya know.
Aldus Keith Richard in een geciteerd interview.
En ik moet denken aan een vriendin van vroeger die vaak beweerde dat het liedje naar haar vernoemd was, al was het liedje jaren ouder dan zij was. Zoals ik ook een vriendinnetje heb gehad die bij hoog en laag beweerde dat haar vader een model auto naar haar vernoemd had terwijl ik mij niet kan voorstellen dat een Japanse autofabrikant zijn model vernoemd naar de dochter van een Amsterdamse autodealer. Nog even los van het feit dat de spelling ook nog verschilde.
