Het is weer die tijd van het jaar, dus neem even die ene hit van Europe in je hoofd en zing mee: “It’s the vinyl countdown!” Onder die titel presenteer ik mijn favoriete platen van het afgelopen jaar. Maar dan wel diegene die ik ook daadwerkelijk op vinyl kocht.
Twintig platen moesten het worden, om mijn oren naar te laten staan. En dat werden er vijftig, want zoveel is twintig ook weer niet. De ideale verzameling bleek vervolgens N+1, waarbij N staat voor het aantal albums wat nu in je bezit is, en je raadt het al, dat kastje van Ikea is ondertussen vol.
Tweeëndertig platen kocht ik in 2025, waarvan er negen minstens een dubbelaar zijn. Zesenveertig plakken vinyl, oftewel tweeënnegentig plaatkanten. Uitgaande van twintig minuten muziek per plaatkant is dat ruim dertig uur muziek. Iets meer dan een dag. Zo berekend valt het allemaal wel mee.
Jesse Welles bracht maar liefst 3 platen uit dit jaar. Allemaal in eigen beheer uitgebracht, zelfs Concerto heeft niks van de beste man op voorraad. Na het concert in de Melkweg eerder deze maand kocht ik dan ook een van die platen, Middle, wat dan weer niet de middelste van de drie uitgebrachte platen is. Het had net zo goed een van die andere kunnen zijn maar Middle bevalt prima. Middle is opgenomen met band en dat klinkt toch net wat gevarieerder dan solo. Die geweldige gitarist, waarvan ik ondertussen weet dat hij Adam Meisterhans heet, doet niet mee maar dat doet aan de kwaliteit niets af.
