Nogmaals De Wolven van de Eeuwigheid, want Knausgård is altijd goed voor een paar liedjes.
We stapten in de lichtblauwe Fiat van zijn moeder. Dag stopte een cassette in de speler en even later was de auto gevuld met Dag-muziek. Dag-muziek, dat was karakterloze muziek voor sukkels. The Clash en U2 en Big Country, die hij me lang geprobeerd had door de strot te duwen.
“Waar luisteren we nu naar?” zei ik terwijl we de weg op draaiden.
“Imperiet. Blå Himlen Blues”
“Aha. De Zweedse sukkels.”
Hoofdpersoon Syvert is meer van de metal, Metallica, Black Sabbath. Deze verhaallijn speelt zich af in 1986, ten tijde van de kernramp van Tsjernobyl. Zelf luisterde ik in die tijd zowel naar Metallica als naar U2. Imperiet had ik toen ook wel goed gevonden, als je daar in Nederland naar had kunnen luisteren. Tegenwoordig is dat niet zo lastig met AppleMusic en YouTube maar toen lag Zweden veel verder weg dan nu het geval is.
