Ondertussen ben ik begonnen in De Wolven van de Eeuwigheid, het tweede deel van de Morgenster reeks van Karl Ove Knausgård. Het begint gelijk al goed:
Ik heb net naar het album Rockin’ All over The World van Status Quo zitten luisteren. Ik ben nog steeds in shock. Toen het uitkwam draaide ik het non-stop. Dat was in 1977 en ik was elf jaar. Sindsdien heb ik die nummers nooit meer gehoord. Tot nu toe dan, toen ik me in mijn werkkamer zat te vervelen en enkele sporen terug in de tijd volgde, via bands die op andere bands leken, die weer op andere bands leken, verscheen het opeens op mijn scherm. Bij het zien van de hoes alleen al liepen de rillingen me over de rug. Het beeld van de aarde, oplichtend in de zwarte ruimte, met de naam van de band in een soort elektrisch schrift en de titel van de plaat in computerletters eronder – wow! Maar toen ik het afspeelde, was ik gewoon verbijsterd. Ik herinnerde me alle songs nog, het was alsof de melodieën en de riffs uit hun eigen geheime plekje in mijn onderbewustzijn tevoorschijn kwamen om dat waar ze ooit uit waren voortgekomen te ontmoeten en te omarmen.
En zo gaat het een aantal bladzijden door. Over muziek en geheugen, hoe het herinneringen oproept, en geuren en smaken. Dat kan muziek alleen, films of boeken niet.
1 reactie
Voeg die van jou toe →[…] las Wolven van de Eeuwigheid uit, weer een geweldig boek van Knausgård. Een deel van het boek speelt zich af in Rusland en […]