AppleMusic raadde mij aan weer eens naar de Miles Davis soundtrack van Ascenseur pour l’échafaud te luisteren. In plaats daarvan besloot ik toch weer eens uit te zoeken of ik die film niet ergens kon streamen. En zo waar, via Plex zou ik de film gratis moeten kunnen streamen. Het klinkt te mooi om waar te zijn maar voor de verandering klopt het ook eens. Een account aan maken is zelfs niet nodig, wel iedere tien minuten een onderbreking voor McDonalds kipburgers (wat moet ik daar nu mee als vegetariër?) en promotie voor NIX18 (wat moet ik daar nu mee als geheelonthoudende vijftigplusser?).
Het is een mooi verhaal: in november 1957 vertrekt Miles Davis naar Frankrijk nadat hij zijn eerste grote quartet ontslagen heeft. Met een paar lokale muzikanten en drummer Kenny Clarke die dan in Frankrijk woont gaat hij op tournee. zijn concertpromotor vertelt hem over de film Ascenseur pour l’échafaud die dan net geschoten is. Davis is geïnteresseerd en ziet het schrijven van filmmuziek als “a great learning experience“. Tijdens de twee weken durende tour schrijft Davis wat thema’s en op 4 december gaat de band ’s ochtends om tien uur de studio in. Behalve Davis heeft niemand de film gezien. Het eerste uur drinken ze, daarna spelen ze vier uur gevolgd door twee uur editing. Om vijf uur ’s middags stapt iedereen weer naar buiten en is de soundtrack af.
De soundtrack is volgens filmcriticus Richard Brody van The New Yorker beter dan de film en je kan er volgens hem beter op de plaat naar luisteren dan dat je de muziek tot je neemt tijdens het kijken van de film. Het is een wat gedateerd verhaal, veel gedateerder dan die science fiction roman van laatst, maar desondanks prima anderhalf uur vermaak. Blij dat ik deze film nu eindelijk gezien heb.
