In oktober ’24 begon ik aan een project voor de komende jaren om iedere maand een ontbrekend Bob Dylan album in mijn collectie aan te schaffen. Studio, live of compilatie, dat maakt niet uit. Deze maand viel de keuze op Slow Train Coming uit 1979.
Ik las Het Derde Rijk van Karl Ove Knausgård (“het eerste rijk is de tijd van God, het tweede rijk de tijd van Jezus en het derde rijk de tijd van de Heilige Geest”), het derde deel van zijn Morgenster reeks. In een van de verhaallijnen verdenkt een man zijn vrouw er van dat ze vreemd gaat, hij confronteert haar ermee:
“Met wie was je aan het bellen toen je je in je werkkamer verstopte?”
“Nu moet je ophouden. Ik heb je al gezegd dat ik mijn moeder belde.”
“Laat je telefoon dan zien.”
“Ik peins er niet over. Nu ga je te ver Gaute. Ik pik het niet dat je me niet vertrouwt. Denk je echt dat ik zit te liegen?”
“Ja”, zei ik en liep weer naar beneden. Zette ‘Slow Train Coming’ op, ging op de bank liggen en staarde naar het plafond.
Wat ik mij vooral afvraag: wie zet er nu Slow Train Coming op in zo’n situatie? Blood On The Tracks zou ik begrepen hebben, Bob’s break-up album. Maar Slow Train Coming? De eerste van de drie reli albums na zijn bekering tot born again christian? Een hoogst vreemde keuze. Zelfs met de wetenschap dat de vrouw in het bovenstaande fragment predikant is.
Niet dat het een slecht album is. Mark Knopfler speelt gitaar, mede Dire Strait Pick Withers drumt en het geheel is opgenomen in de legendarische Muscle Shoals studio. Het heeft alleen een nogal hoog hallelujah gehalte. Meestal toch niet de kreet die men slaakt bij relatieproblemen.
Eerdere bijdragen in deze serie zijn terug te vinden op de Thema week pagina onder het kopje De ontbrekende Dylan.
1 reactie
Voeg die van jou toe →[…] als het eerder gelezen derde deel, maar dan vanuit een ander perspectief geschreven. Waar we in Het Derde Rijk lazen over de man die dacht dat zijn vrouw een buitenechtelijke relatie heeft, lezen we nu haar […]