Ooit was Nirvana ruig, spannend, onverwacht. Dat bleef zo tot de dood van Kurt Cobain. Zelfs de MTV Unplugged opname was spannend. Waar de meeste MTV Unplugged opname toch een tammere versie van een artiest lieten zien, was de Nirvana versie misschien nog wel spannender dan gewoon want zo verschrikkelijk breekbaar. Zoek een willekeurige opname op en je vraagt je af of ze het einde van de song wel halen.
En dan daar een cover album aan wijden. Zeven artiesten van wie ik nog nooit gehoord heb (naast Camille Jansen zijn dat Brad Stank, Levitation Room, Casino Hearts, Chris Staples, Current Joys en Far Caspian) die een zevental tracks naspelen alsof het mooi weer is. Weg ruig, spannend, onverwacht. Nirvana zonder angel is in ene een lieveheersbeestje.
