Afgelopen vrijdag bezocht ik de film A Complete Unknown. Hoe Bob Dylan tussen 1961 en 1965 van akoestische folk naar elektrische rock omschakelde. De film wordt een biografie genoemd maar net als eerder met de biografie The Double Life of Bob Dylan kom je geen stap dichter bij Dylan.
Neem bijvoorbeeld de song Highway 61 Revisited. In de film koopt Dylan op straat een politiefluitje, een Acme siren, en besluit die te gebruiken tijdens de opname van Highway 61 Revisited. Maar sla er het boek Bob Dylan – All The Songs van Philippe Margolin er op na en je leest dat het een idee was van toetsenist Al Kooper die er altijd een om zijn nek droeg. Of dat het drummer Sam Lay was, die trouwens enkel op Highway 61 Revisited meedoet, die er altijd een aan zijn sleutelbos droeg en die er de aandacht van Bob Dylan mee trok. De credits op het album luidden slechts “Bob Dylan: guitar, harmonica, piano and police car”.
En dan hebben we het nog maar over een fluitje.
De film doet mij beseffen dat er een persoon is genaamd Robbert Zimmerman die zijn privéleven zoveel mogelijk probeert af te schermen, en dat er een artiest is genaamd Bob Dylan, een diamant met vele facetten waarbij we de ware kern wel nooit zullen leren kennen. Inderdaad een complete unknown.
2 reacties
Voeg die van jou toe →[…] het luisteren naar de soundtrack van de film A Complete Unknown valt mij in ene op dat in het tweede refrein niet één maar twee […]
[…] en tegelijkertijd voelt deze box aan als Dylan’s eigen versie van de soundtrack van de film A Complete Unknown. De box begint iets eerder dan de film, en eindigt voor Dylan elektrisch […]