Hoe langer ik thuis zit, hoe meer de menselijke stem mij tegen gaat staan. Ik ben teveel alleen denk ik. Laat een mens lang genoeg alleen en hij wordt vanzelf gek of stom. Poetin weet waarschijnlijk beter hoe dat zit.
Gezongen liedjes staan mij tegen. Al die nietszeggende woorden, hou gewoon je mond! Instrumentaal is er genoeg qua klassiek en jazz. Maar soms wil een mens gewoon harde gitaren. Zonder gezang. Gelukkig zijn er bands als Mogwai (die evengoed af en toe een poging tot zingen doen, maar niet storend), Explosions In The Sky, MONO en God Is An Astronaut. Of de soundtrack die Sonic Youth maakte voor Simon Werner a Disparu, een film die ik nooit gezien heb en ook nooit ergens ben tegengekomen. Gelukkig hebben we de muziek nog.
