Ik ben nooit zo emotioneel als het om muziek gaat. Mensen die tot tranen geroerd zijn als ze een liedje horen, zo ben ik niet. Maar vorige week zondag speelde Karsu deze nocturne en biggelden er zowaar twee tranen over mijn wangen.
Haar versie is nergens te vinden dus grijp ik naar de versie waar mijn oren naar zijn gaan staan, die van de Zuid-Koreaanse pianist Kun-Woo Paik. Een prachtige versie, maar thuis krijg ik er geen traan meer uit. Live muziek heeft iets magisch waar geen opname, hoe perfect ook, tegenop kan
