Jazz pianisten die ineens klassiek gaan spelen, ik heb daar altijd wat moeite mee. Het valt vaak tussen wal en schip. Je mist de improvisatie van de jazz en als klassiek klinkt het teveel ingestudeerd, te weinig eigen.
(andersom komt het ook voor, muzikanten die klassiek spelen en ineens een album met, ik noem maar wat, Rolling Stones songs voor strijktrio gaan spelen, het is geen rock, het is geen klassiek, het klinkt als muzak, hou op, schei uit!)
Brad Mehldau lost het niet heel verkeerd op. Hij wisselt, nu al twee albums, Johann Sebastian Bach af met improvisaties op diezelfde Bach. En dat werkt verrassend goed, klassiek genoeg en tegelijkertijd voldoende jazz.
1 reactie
Voeg die van jou toe →Goeie tip! (had dit album gemist…)