Ik begon eindelijk te lezen in Unfaithful Music & Disappearing Ink (in het Nederlands, maar de Engelse titel bekt veel lekkerder), de autobiografie van Elvis Costello uit 2015. Het begint gelijk al lekker, met verhalen over zijn vader die zong en percussie speelde in het orkest van Joe Loss. Verhalen en muziek uit vervlogen tijden. Loss en zijn orkest speelde tijdens het huwelijk van de Engelse prinses Margaret, en verschillende malen tijdens kerstdiners van de Windsors, ik kreeg er gelijk een The Crown gevoel bij.
En dan ben ik pas bij het eerste hoofdstuk.
4 reacties
Voeg die van jou toe →[…] vlot nog niet erg met Unfaithful Music & Disappearing Ink. Dat ligt niet zozeer aan het boek als wel aan de omstandigheden. Maar ik las een stukje verder en […]
[…] altijd bezig in Unfaithful Music & Disappearing Ink (of weer, dat mag ook). Weer een Bob Dylan […]
[…] Zelf lees ik nog steeds Unfaithful Music & Disappearing Ink: […]
[…] ik eerlijk ben is Unfaithful Music & Disappearing Ink niet zo’n heel denderend boek. Er zitten geweldige stukjes in en ik zoek het ene na het […]