Eentje maar?
Ja, zei F*, eentje maar. De pianomuziek die je zou meenemen naar een onbewoond eiland.
Een lastige vraag. Ik had tijd nodig om er mijn gedachte over te laten gaan.
‘Schumanns Caranaval,’ zei ik ten slotte resoluut.
Eerste Persoon Enkelvoud is een van de betere, zo niet de beste, verhalenbundel die Murakami geschreven heeft. Uit elk verhaal zou ik wel een liedje kunnen halen, al is het lang niet alleen de muziek die deze bundel zo goed maakt. De titel, de opbouw en de lengte van de verhalen, werkelijk alles klopt aan deze bundeling.
Natuurlijk luisterde ik naar Schumanns Carnaval. Niet in de uitvoering van Arturo Benedetti Michelangeli of Arthur Rubinstein waar F* en de Ik naar luisteren, maar in een uitvoering van een van mijn favoriete pianisten, de Japanse Mitsuko Uchida. Een mooi stuk, maar niet wat ik mee zou nemen naar een onbewoond eiland als ik maar één stuk pianomuziek mee mag nemen. Bij mij zou het uiteraard Bach zijn, de Goldberg Variations, en niet gespeeld door mevrouw Uchida want die nam het nooit op.
