Soms kunnen je oren nog zo naar een opname staan maar wil je gewoonweg wat anders. De opname van Murray Perahia was de eerste Goldberg Variations die ik hoorde en daar luister ik al 20 jaar naar.
Maar Igor Levin nam het stuk ook op en die klinkt veel klasieker, minder als barok. Het is dat ik al twee opnames van Levin had, anders had ik zijn versie opgenomen in de twintig voor 2020.
Van Lang Lang verscheen recent een cd met daarop een studio en een live uitvoering, de recensies zijn niet best, hij speelt te romantisch alsof hij Rachmaninoff speelt, maar ik vind het een fijne voortkabbelende opname.
Soms wil ik de Goldberg variaties horen zoals ze door Bach gecomponeerd zijn, voor klavecimbel met 2 manualen. Dan is Ton Koopman een goede keuze.
En dan zijn er nog de oer opnames van de man die de Goldberg variaties uit de vergetelheid heeft gehaald, Glenn Gould. Er is de debuutopname uit 1955 waarin hij de variaties er in 38 minuten doorheen jaagt, en de opname vlak voor zijn dood in 1982, veel bedachtzamer, en met een tijdsduur van 51 minuten. Ter vergelijking: Perahia doet er 73 minuten over en Levit zelfs 77.
Dat iedere opname iets anders te bieden heeft, dat een stuk zo interpreteerbaar is dat er geen definitieve versie kan zijn, dat niets goed of fout is, juist dat maakt dit stuk zo boeiend.
Dan moet je je oren helemaal niet naar een enkele versie laten staan, dan doe je jezelf tekort.
4 reacties
Voeg die van jou toe →[…] eiland als ik maar één stuk pianomuziek mee mag nemen. Bij mij zou het uiteraard Bach zijn, de Goldberg Variations, en niet gespeeld door mevrouw Uchida want die nam het nooit […]
[…] telefoon, vanaf de Nokia 3210 tot en met mijn vorige iPhone. Sindsdien ben ik overgestapt op de Goldberg variaties van […]
[…] weer Bach, en altijd weer die Goldberg Variations. Al schrijf ik daar lang niet zo vaak over als over die cello […]
[…] luisterde weer eens naar de Goldberg Variations en dit keer viel variatie nummer dertig mij op, een Quodlibet (een potpourri of ook wel medley) van […]