Toen ik recent The Waterboys het nummer I’ll Be Your Baby Tonight hoorde spelen herkende ik het origineel niet. Niet dat het zoveel afwijkt van het origineel, een voller arrangement maar verder niet heel anders. Het is vooral dat het album John Wesley Harding hier in een huis een ondergeschoven kindje is.
Mede daarom las ik John Wesley Harding: Bob Dylan ontmoet Kafka in Nashville van Jochen Markhorst. Het boek is vergelijkbaar met eerdere boeken die ik van Markhorst las, veel herhalingen maar ook enthousiasmerend. De link met Kafka vind ik gezocht, zeker als Markhorst ook nog eens schrijft:
Dylan noemt Kafka niet vaak en hij lijkt slechts een oppervlakkige kennis van diens werk te hebben.
En elders:
Dylan’s kennis van Kafka’s werk is te oppervlakkig om dit soort subtiliteiten bewust te verwerken.
En toch hebben volgens Markhorst, ondanks die oppervlakkige kennis van Dylan, al die liedjes een tekstuele relatie met Kafka’s werk. Ik vind het vergezocht. Desondanks ga ik dankzij dit boekje van Markhorst Franz Kafka nog eens uit de kast halen.
Wat covers betreft noemt Markhorst de uitvoering van Robert Palmer en UB40 “een aardige, zoete reggaebewerking”, een stuk positiever dan ik mij er over heb uitgelaten. De beste cover vind hij die van Norah jones, The Waterboys worden niet eens genoemd.
1 reactie
Voeg die van jou toe →[…] geluid, weer meer folk, minder rock. Misschien de reden dat het album bij mij altijd weer onder de radar […]