Ik las The Basement Tapes: Dylans zomer van 1967 van Jochen Markhorst. En dat is wel iemand die over muziek kan schrijven op een manier dat ik er enthousiast van word. Markhorst bespreekt dit keer 32 songs die opgenomen zijn tijdens de Basement sessies. In totaal zijn dat zo’n 150 songs, 24 verschenen er op het officiële album The Basement Tapes uit 1975. In 2014 verscheen het album The Bootleg Series Vol. 11: The Basement Tapes Complete, met daarop 138 tracks. Haal daar de verschillende takes vanaf en je houdt 115 Basement songs over. Ondanks het woord complete in de titel mis je dan nog altijd 35 songs.
Een van die dingen die nooit eerder tot mij doorgedrongen waren is dat het album The Basement Tapes uit 1975 niet een album van Bob Dylan & The Band is, maar een album van Bob Dylan en van The Band. Yazoo Street Scandal bijvoorbeeld is geschreven door Robbie Robertson, en misschien dat Dylan in een hoekje van de basement in zijn schommelstoel zat toe te kijken maar meer bemoeienis had hij er niet mee.
Drummer Levon Helm kwam pas halverwege de basement opnames terug bij de groep en feitelijk zouden ze pas na de basement opnames zichzelf The Band gaan noemen. De dorpsbewoners van West Saugerties spraken over de bandleden als “de jongens van de band”, en zodoende kwam The Band aan zijn naam.
Markhorst wist mij al na enkele bladzijden lezen naar Tom & Jerry te laten kijken, en vervolgens naar The Muppet Show, toont weer feilloos aan waar Dylan zijn teksten vandaan haalt: de bijbel, Shakespeare, een handvol dichters, oude folk en bluessongs en komt met een lijst aan covers waar ik nog wel enkele dagen naar op zoek kan om te luisteren.
Een minpuntje? Het boek is een verzameling essays waarvan een deel eerder op internet gepubliceerd is. Daardoor valt Markhorst nog wel eens in herhaling. Neemt niet weg dat ik blij ben dat Markhorst nog een heleboel boekjes heeft geschreven die ik nog niet gelezen heb.
