Voor de verandering had ik Radio Paradise weer eens aan staan. You And Your Friend werd gedraaid. Dat het Mark Knopfler is hoor ik meteen aan zijn gitaar sound, maar is dit solo of met Dire Straits? Het bleek die laatste te zijn.
You And Your Friend is afkomstig van On Every Street, het laatste album van Dire Straits. Ik las wat recensies en in mijn achterhoofd hoorde ik een stemmetje uit het boek How To Write About Music zeggen “do your research”.
AllMusic komt tot 2 sterren:
The group had long-since dwindled to original members [Mark] Knopfler and bassist John Illsley, plus a collection of semi-permanent sidemen who provided support but no real musical chemistry.
Een van die semi-permanent sidemen is Alan Clark die al sinds 1980 bij de band zit en er dus alleen de eerste drie jaar niet bij was. De ander is toetsenist Guy Fletcher, op moment van opname ook al zeven jaar bij de band. En alle songs geschreven door Mark Knopfler waarmee iedereen een semi-permanent sidemen is verworden. Het zal niet voor niets zijn dat Knopfler de stekker uit Dire Straits trok na dit album.
Pitchfork komt tot een 5.2, wat voor Pitchfork begrippen (zeker gezien dit geen Pitchfork muziek is) eigenlijk gewoon een dikke voldoende betekend.
The archetype of a ’90s mega-album, On Every Street was bigger than its predecessor in every way: longer, louder, slicker, steelier.
Dat klopt grotendeels wel. Typisch negentig, typisch een cd product en geen vinyl product. Maar wie goed kijkt ziet dat dat ook al voor voorganger Brothers In Arms geldt. On Every Street klokt “slechts” zestig minuten (veel bands maakte zich in de jaren negentig schuldig aan albums van tachtig minuten “want dat kan technisch gezien nu eenmaal”) en dat is maar vijf minuten meer dan Brothers In Arms (de cd versie, voor de vinyl versie werden vier songs ingekort om in totaal tot achtenveertig minuten te komen en zodoende nog net op een enkele elpee te passen). Maar On Every Street heeft ook drie songs meer dan Brothers In Arms. En dat is het andere bezwaar van Pitchfork:
earlier Dire Straits albums wrapped things up at an efficient five or seven songs, this rambled through 12, overstaying its welcome.
Love Over Gold heeft vijf songs, Making Movies heeft er zeven. De andere vier albums komen allemaal tot negen songs. Het hele pleidooi “te lange speelduur, teveel songs” blijkt dan als los zand aan elkaar te hangen.
2 reacties
Voeg die van jou toe →Bij Pitchfork heb ik sowieso het idee dat ze al weten wat ze ervan vinden voor ze één noot gehoord hebben. Het is dan alleen nog een kwestie van de argumenten erbij zoeken.
Haha, sowieso! Vaak zure stukjes. Pitchfork was een voorbeeld van dat boek hoe het wel moest. Nou, daar vind ik wel wat van.