Nog een Canadees, en nog een Daniel. Het lijkt wel een themaweek.
Ik vond het een uitermate teleurstellende plaat toen dit eind jaren 80 uitkwam. Was dit nu de man die van die geweldige platen had gemaakt met U2, met Robby Robertson, met Peter Gabriel? Nu ik het album weer eens op had staan, dankzij Bob Dylan’s autobiografie Chronicles, Part 1, besef ik dat dit simpelweg geen muziek was voor een 16, 17 jarige.
