Can’t Slow Down is uit. Maar of 1984 nu echt hét popjaar was? Het had ook heel goed 1982 kunnen zijn, of 1985, en misschien zelfs wel 1987. Het is een periode, ergens tussen 1982 en 1988, waarin popmuziek op zijn hoogtepunt was. Of is dat zo omdat ik toen zelf jong was en elke week de Top 40 bij de Free Record Shop haalde?
De eerste dertien hoofdstukken zijn ijzersterk en behandelen steeds een genre, een technische ontwikkeling of een artiest. daarna kakt het boek wat in, alsof de schrijver dacht “”Oh ja, en die hit was er ook nog, en die, en die”. Het levert hoofdstukken op waarin je van U2 via The Style Council bij de Pet Shop Boys beland, en dat alles in een paar bladzijden.
De laatste twee hoofdstukken zijn geweid aan de PMRC (de Mothers Of Prevention, zoals Frank Zappa ze treffend omschreef) en USA for Africa (beide in één hoofdstuk, wat een combinatie!) en Live Aid, maar dan zit je al dik in 1985.
Maar ondanks mijn kritiek toch een van de betere recente muziekboeken.
Hüsker Dü komt in hoofdstuk 12 aan bod, samen met R.E.M., Steve Albini, Black Flag, Minutemen, Meat Puppets en Los Lobos.
