De snelheid waarmee er boeken, essays en dagboeken met name, over het coronatijdperk verschijnen, ligt hoger dan de snelheid waarmee het virus door mijn woonplaats waart. Ik probeer zo ver mogelijk van dit soort boeken vandaan te blijven. Maar ik kreeg Overpeinzingen van Zadie Smith aangeraden, en een eerdere kennismaking met haar boeken was toen goed bevallen, dus vooruit.
Nou, dat viel dus tegen.
31 Mei leverde ze het manuscript in bij haar uitgeverij. Het hele boekje is dus in een week of zes geschreven. De Nederlandse uitgeverij had al net zo’n haast om het boekje te vertalen want maar liefst vier vertalers werden aan het werk gezet om deze zes essays met een totaal van honderd bladzijden op tijd in de winkel te krijgen. En mijn eerste gedachte na een bladzijde of tien: “Goh, zo naïef waren we een half jaar geleden”. Nu al achterhaald door de tijdgeest.
‘Love me’, zongen The Cardigans, ‘Fool me’, en we deden het beide – verliefd zijn en elkaar voor de gek houden, meer hoefden we niet te doen. als je ouder wordt, kijk je vaak neer op zulke liedjes, zo gaat dat nu eenmaal. Maar vergeet nooit hoe het was om de waarheid in songteksten te horen.
1 reactie
Voeg die van jou toe →[…] één van mijn favoriete schrijvers een corona dagboek publiceert, trap ik er toch weer in. Maar dit verslag van een Nederlander in Italië is heel wat beter dan die vluchtige essays van een […]