Sommige artiesten beluister je een tijd lang heel intensief, om vervolgens nooit meer te draaien.
Blackfield zag ik live ten tijde van Welcome To My DNA. Ze waren dat jaar een van mijn meest beluisterde bands. Nu luister ik het zelden, vaak niet meer dan de eerste twee nummers van het live album Live In New York City, daarna is het wel weer genoeg.
Gisterenavond zat ik ineens met The Hole In Me in mijn hoofd, van het titelloze debuutalbum, of meer het zinnetje
Treat me tonight like a movie star
De titel van het liedje moest ik er bij zoeken. Tot mijn verbazing bleek ik überhaupt nog nooit iets van Blackfield gepost te hebben. Ook niet heel gek aangezien ik tussen september 2010 en september 2012 hier nooit iets gepost heb, the hole in me weblog zeg maar.
