Ineens zat ik met Simple Minds in mijn hoofd. Slechts één album was ooit in mijn bezit, het live album Live In The City Of Light.
Ah, die prachtige jaren tachtig, toen er nog niet na iedere tournee een live album moest verschijnen. Of erger nog: official bootlegs, waarbij elk concert, vaak al na 24 uur, te downloaden is. Mooi als souvenir voor wie er bij was, of voor de die hard fan die niks wil missen, maar ergens doet het afbreuk aan het unieke van het moment dat een concert is.
Maar zo’n ouderwets live album, zodat een band even een jaartje rust kon nemen om nieuwe nummers te schrijven, zo’n ouderwetse combinatie van tijdsdocument en greatest hits, al dan niet voorzien van ingeblikt of weggepoetst publiek , zo worden ze niet meer gemaakt. Typisch Tachtig.
