En we namen weer eens afscheid van een collega. Gewogen en te licht bevonden, zoals de chef dat zo mooi kan zeggen. Zelf vond de betreffende collega het niet zo erg. Zijn plannen? “Eerst maar eens een paar maanden lekker thuis zitten.”
Op een van zijn laatste dagen kwam ik hem tegen in het magazijn, bezig met een klusje waarmee hij weinig schade kon veroorzaken, en mocht hij verzaken dan is er ook geen man overboord. Hij had er een muziekje bij opgezet via zijn telefoon. Doe alles wat je doet met hart en ziel, zongen de Kecks, en ik dacht “dat is nu net wat er ontbreekt”.
