Eerder deze week vroeg ik mij af of een nieuwe opname wel een cover is als je als artiest ook op het origineel meespeelde. En hoe zit dat dan met klassieke muziek? Dat noemt men nooit een cover maar een uitvoering of een interpretatie. Maar wat is dan het “origineel”?
Soms zegt een componist, en dan gaat het meestal om hedendaagse componisten, “dit is een uitvoering zoals ik het bedoeld heb”.
Maar wat nu als een componist zijn muziek zelf uitvoert? Tot twee keer toe? Wat is origineel? Wat is uitvoering? Wat is cover? Wat is interpretatie? Hoe moet het nu écht klinken?
Steve Reich heeft twee keer zijn Music For 18 Musicians opgenomen. Eenmaal voor ECM in 1978, en eenmaal voor Nonesuch in 1998. En dan is er nog de opname uit 2015 van het Ensemble Signal, door de componist zelf goedgekeurd met de woorden “…fast moving, spot on, and emotionally charged.”
De opname uit 1978 duurt 56 minuten, die uit 1998 67 minuten. Een verschil van elf minuten. Die van Ensemble Signal klokt 59 minuten en de woorden van Reich indachtig kom ik tot de slotsom dat de 1978 uitvoering dichter zijn bedoelingen benaderd dan die uit 1998.
2 reacties
Voeg die van jou toe →Music for 18 Musicians is a magic trick I use all the time. If I’m distracted, on deadline and cannot work, I put on this piece and I can jam on my work to it in overdrive. No lyrics, so I can write, code, design, learn – anything.
I’ve loved this piece since before Reich re-recorded it. What a tremendous work. And people either love it or hate it. It’s a buzz for some, a migraine for others.
Music for 18 Musicians is a magic trick I use all the time. If I’m distracted, on deadline and cannot work, I put on this piece and I can jam on my work to it in overdrive. No lyrics, so I can write, code, design, learn – anything.
I’ve loved this piece since before Reich re-recorded it. What a tremendous work. And people either love it or hate it. It’s a buzz for some, a migraine for others.