Toch maar weer begonnen in een volgende Murakami. Dans, Dans, Dans. De leukste om te schrijven aldus Murakami. Vernoemd naar een liedje van The Beach Boys. Veel name dropping maar vooralsnog inspireert deze roman niet om naar genoemde artiesten te luisteren.
Gek genoeg heb ik door deze roman wel weer een aantal keer Smoochy van Ryuichi Sakamoto geluisterd, een van de meer poppy albums van Sakamoto.
Ook Sakamoto wordt door Murakami genoemd, maar weinig vleiend.
Binnenkort zou je in de badhuizen misschien naar gregoriaanse gezangen kunnen luisteren. Of naar Ryuichi Sakamoto in de wachtkamer van de belastingdienst.
Sakamoto als muzak? Misschien. Maar op Smoochy niet.
