Als je dan voor straf een week thuis zit moet je er maar wat van maken. Dus las ik nog maar een boek. De Pest van Albert Camus, uit 1947. Het stond in de top 10 meest verkochte e-books, dus dat maakte nieuwsgierig.
Het verhaal speelt zich af in 194., en de ziekte heet geen corona maar de pest maar verder verschilt het allemaal niet zoveel met de huidige situatie. Maatregelen, quarantaine, isolement.
Alleen al door hun lange duur zijn grote rampen eentonig.
En hoe oud een boek ook is, eigenlijk is er altijd wel een liedje in een boek te vinden.
Rambert liep naar een hoek van de kamer en maakte een kleine grammofoon open.
“Wat voor plaat is dat?”, vroeg Tarrou. “Ik ken dat nummer.”
Rambert antwoordde dat het ‘Saint James Infirmary’ was.
{…]
“Geen leuke plaat,” zei Rambert. “En verder hoor ik hem vandaag al voor de tiende keer.”
“Ben je er zo gek op dan?”
“Nee, maar het is de enige die ik heb.”
Ondertussen heeft mijn werkgever kenbaar gemaakt dat er tot 1 juni nog 3 van dit soort weken volgen. Tenzij er morgen weer nieuwe maatregelen afgeroepen worden en alles weer anders wordt…
