Als je dan voor straf een week thuis zit moet je er maar wat van maken. Dus keek ik Miles Davis: Birth of the Cool. Een niet helemaal overtuigende film. Fragmenten uit de autobiografie werden met een hese stem, om Miles Davis te imiteren, voorgelezen, afgewisseld met interviews van medemuzikanten, vrienden en familie, schrijvers, muziekcritici en historici. Bij gebrek aan filmmateriaal werd er veelvuldig een reeks foto’s in sneltreinvaart getoond. Foto’s die of uitentreuren bekend zijn, of zo snel voorbij kwamen dat je nauwelijks kon zien wat er te zien viel.
Volgens mij was het drummer Billy Cobham, een van de drie drummers betrokken bij het album Bitches Brew, die op treffende wijze het nummer Pharaoh’s Dance omschreef:
moving like an amoeba that moves along and it did like this [maakt golvende beweging] and something would stick out and this whole thing moves like this… together
Zo’n enkele uitspraak maakt de film dan toch wel het kijken waard.
5 reacties
Voeg die van jou toe →[…] het eerder dit jaar de vijftigste verjaardag van Bitches Brew, nu is het tijd voor de zestigste verjaardag van Sketches Of Spain. Waar blijft de tijd, denk ik […]
[…] werd mij voor het eerst van mijn leven naar mijn legitimatie gevraagd. Nu ben ik net zo oud als Bitches Brew van Miles Davis, als Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel en In Rock van Deep […]
[…] Pharaoh’s Dance en Bitches Brew beslaan ieder een kant van LP1. Het is muziek die ergens begint en ergens stopt, maar zonder een duidelijke kop en staart. Op cd en meer nog digitaal begint het met Pharaoh’s Dance en eindigt het met Feio waar je aan het einde Miles Davis hoort zeggen: “Yeah, come, come, come, come, come, play one more, come on, more, more, ring, ring, ring, ring, satitude”. Het is één lange verschuiving van sferen in 200 minuten met een einde waarin om nog meer gevraagd wordt. Feio staat niet eens op de LP en de beleving wordt heel anders als je na Pharao’s Dance de keuze hebt om die nogmaals op te zetten, of de plaat om te keren om Bitches Brew te draaien. […]
[…] Sanctuary) maar ook een fenomeen als liner notes. Ik las de autobiografie van Miles, zag de film Miles Davis: Birth of the Cool, las zelfs een heel boek over Bitches Brew maar die liner notes zelf las ik dus nooit. Ik kan mij […]
[…] als Nefertiti is wat mij betreft hetzelfde soort marketing als Madonna gekleed als Evita maar een Pharaoh’s Dance van Miles Davis of Herbie Hancock met een piramide op de hoes van zijn album Sextant voelt voor mij […]