Gisterenavond keek ik de film Born To Be Blue, over de comeback van Chet Baker eind jaren zestig. Aardig maar niet heel bijzonder. Het leukst was nog Kedar Brown als Miles Davis, die zich net zo gedroeg als in zijn autobiografie.
Met Chet was verder niets mis, hij was oké en een prima blazer. Maar hij wist net zo goed als ik dat hij veel van mij had overgenomen. Die eerste keer dat ik hem zag vertelde hij me dan ook achteraf dat hij wel de zenuwen had gehad tijdens het spelen, met mij onder zijn gehoor.
1 reactie
Voeg die van jou toe →[…] ik eens op zoek te gaan naar een biografie van Chet Baker. Ik zag al eens de biografische film Born To Be Blue maar dat was geen volledige biografie, meer een scène uit het […]