Deze bijdrage verscheen ook op Ondergewaardeerde Liedjes in het kader van de pianoliedjes battle.
Afgelopen week werd ik een jaar ouder. Feitelijk wordt je elke dag ouder, maar alleen op een geboortedag sta je daar bij stil. Een moment van terugkijken en vooruitkijken. Waar sta ik en wat wil ik nog bereiken?
And though we still stay up all night
The mornings aren’t quite as brigh
Daaraan merk ik toch dat ik ouder word. Doorgaan tot een uur of vier is tegenwoordig geen optie meer. Het kost mij een week om er van bij te komen.
When metal doesn’t ring the same
Reaction from inside your brain
Nog zo’n dingetje. Vroeger was het altijd metal waar ik naar luisterde, hoe harder hoe beter. Tegenwoordig is het steeds vaker Bob Dylan, of Bach. En dat headbangen hoeft ook niet altijd meer, ik krijg er toch vooral een stijve nek van, al dan niet gevolgd door hoofdpijn.
And all those years we offered up
To gods who couldn’t get enough
Het gaat wat ver om mijn ex god te noemen, maar ik heb de nodige offers gebracht, en nooit was het genoeg.
Got to get back
Got to get back
I never meant to take it this far
Het zijn geen bewuste keuzes waardoor ik nu ben waar ik ben. Te ver? Nee, dat niet. Ook geen verlangen om terug te keren, wel verder. Benieuwd naar wat er verder op mijn pad komt.
