Toen ik recent het album Jimmy Somerville: Live and Acoustic at Stella Polaris tegenkwam kon ik het niet laten om er toch even naar te luisteren. Benieuwd naar hoe dat klonk, die synthpop in een akoestisch jasje. Maar ook benieuwd hoe die stem klinkt na al die jaren. Met gitaar en piano klinken die songs verrassend goed (en dan blijkt tegelijk hoe goed die songs écht zijn), maar die stem is toch wat minder. Geen zuivere falset meer, het klinkt wat krasserig en krakerig. Gedurfd om zo te zingen, maar je wordt ouder Jimmy, geef het maar toe.
