Bij de dood van Erich von Däniken. Ik heb in de jaren negentig enkele van zijn boeken met groot plezier gelezen. Niet als zijnde feiten, maar ook niet als complete onzin. Het was vooral knap hoe hij alles met alles verbond, de bijbel met Ovidius, de lijnen van Nazca met Egyptische piramides, en het aannemelijk wist te maken. Misschien niet DE waarheid maar toch zeker een waarheid.
De ultieme Erich von Däniken song is natuurlijk Inca Roads van Frank Zappa:
Now, some of you might have read a book called Chariots of the Gods?, by Erich Von Däniken, and there’s a little thing in there, it’s a picture of this area in the Andes called the plains of Nazca, ladies and gentlemen. And, uh, there’s these carvings on the top of the rock that you don’t know what they’re supposed to be for. It doesn’t look like it would have been a road, because it doesn’t go anywhere, and there’s a bunch of ‘em, and some people think, well maybe it was a landing field. But the carvings are very, very old and they’re very, very big, you know, indicating that the people who made them were highly, uh, well, they were, heh heh . . . They really had their ____ together for the things that carved in the rock. And it’s possible that if they were landing fields, that the things that landed on them were NOT OF THIS EARTH. And so we have a song, which features the lovely voice of Mr. George Duke, and the name of this song is “Inca Roads.” Take it away, George
Maar Inca Roads heb ik ooit al eens geplaatst, dus vandaag maar Chariot of the Gods van Deodato, een titel die bijna overeenkomt met het debuut van von Däniken.
