Over Kid A schreef ik bijna een jaar geleden: “Het is een album als Bitches Brew, als de cello suites van Bach. Grootse muziek waar telkens weer wat nieuws in valt te ontdekken.” En eind vorig jaar verscheen het album opnieuw, samen met Amnesiac, nu als Kid A Mnesia, als het dubbelalbum zoals het ooit bedoeld was. Plus een schijf restjes. En dat dan op vinyl. Ik zou toch gek zijn als ik dat aan mij voorbij liet gaan?
