Folkie Bob mag mij dan nooit zo boeien, andere folkies, zoals Leonard Cohen en Richard Thompson, boeien weer wel. Ik denk dat ik de stem van Bob zeurderig vind in zijn folksongs, en dat ik daar in zijn rocksongs veel minder last van heb.
Via Bandcamp luisterde ik naar Richard Thompson. Live From London. Een covid concert, zonder publiek. Maar wel carrière overspannend. The Sun Never Shines On The Poor is van toen hij een duo vormde met zijn toenmalige vrouw Linda. Maar met een tekst die nog altijd actueel is, zoals ik afgelopen week weer eens ondervond.
The future looks black as before
And the sun never shines,
the sun never shines on the poor
Nooit geweten trouwens dat Richard Thompson zich bekeert heeft tot de islam. Al in 1974, en gebleven tot op de dag van vandaag. Ik zag hem altijd meer als een communist a la Che Guevara, met zijn eeuwige baret op. Bekeren tot de islam is een stap die ik een blanke muzikant tegenwoordig niet meer zie maken. Communist worden ook niet trouwens.
Begin april komt zijn autobiografie uit, Beeswing: Losing My Way and Finding My Voice 1967-1975, las ik op zijn website. Ik word er steeds nieuwsgieriger naar.
