Dag 2685 – Jon Hopkins – Luminous Beings

Deze bijdrage verscheen ook op Ondergewaardeerde Liedjes in het kader van de dance battle.

Ze noemen het dance maar je kan er niet op dansen, ik zou niet weten hoe. De tango, een wals of een quickstep, het is er niet op doen. Pogoën of headbangen? Vergeet het maar. Een beetje dom springen, lijkt het enige mogelijke als ik tijdens het zappen iets van een dancefestival op televisie voorbij zie komen.

Ik moet er dan ook niets van hebben, van muziek die onder de noemer dance verkocht wordt. Lottoballenmuziek, boenkeboenk of pokkeherrie zijn benamingen die ik er doorgaans voor gebruik. Maar heel af en toe weet zelfs een plaat uit dat genre mij te verrassen.

Singularity van Jon Hopkins is zo’n album. Door een recensie, religieuze luisterervaring!, en vervolgens een interview in de Volkskrant besloot ik toch eens naar dit veel bejubelde album te luisteren. En bijna een jaar later doe ik dat nog steeds met enige regelmaat. Misschien omdat Jon Hopkins geen dj is maar een echte muzikant, pianist van origine en bestemd tot een carrière als solist.

Het album is voor mij een ideale laat-op-de-avond-plaat, eigenlijk echte luister muziek, of in de woorden van Hopkins zelf: “mijn plaat is echt gemaakt om in zijn geheel te beluisteren. En als de plaat goed werkt, zou je je na afloop moeten voelen als na een verkwikkende meditatie: opgeruimd, helder en fris.” En in een interview met NRC voegt hij er aan toe dat het album bedoeld is om “zittend en in een keer te beluisteren”. Er op dansen? Ho maar.

De plaat kreeg overal lovende recensies en eindigde hoog in de jaarlijsten van diverse media vorig jaar, het valt dus wat mij betreft nauwelijks onder de noemer ondergewaardeerd. En toch. Wie net als ik niks met lottoballenmuziek op heeft zou deze plaat eens een kans moeten geven.

YouTube: Luminious Beings, videoclip