Muziek zoals die niet meer gemaakt wordt. Een standard geschreven door Billy Strayhorn en voor het eerst uitgevoerd door diens werkgever, Duke Ellington. Daarna veelvuldig opgenomen door een keur aan jazzmuzikanten en vocalisten, want van oorsprong een vocaal nummer.
Coltrane nam het in 1958 op, zonder zanger. In 1963 volgde een tweede opname, dit keer met zang door Johnny Hartman.
Maar mij gaat het om die opname uit 1958. Veertien minuten muziek waardoor ik ineens verlang naar een platenspeler, en dan telkens weer de naald naar het begin van de groef verplaatsen.
