Soms kan je zo lang op zoek zijn naar een stukje muziek. De openingsmaten van het allegro uit het Septet in C major, opus 2 van Gavriil Popov, later hernoemd tot Chamber Symphonie, was ooit de tune van de Concertzender (misschien nog wel, ik luister eigenlijk nooit meer naar de concertzender). Zo’n dertig jaar terug kwam ik er achter dat het dus om dat stuk van Popov kwam, zo’n echte onvervalste Sovjet componist. Na jaren zoeken kwam ik een cd tegen, uiteraard op Melodiya records, het Russisch staatslabel. Maar cd weer verkocht, en op streaming media niet te vinden. Tot ineens, eergisteren.
