Deze bijdrage verscheen ook op Ondergewaardeerde Liedjes in het kader van de Pink Floyd battle.
Elke puber vind Pink Floyd geweldig, want wie kan het op die leeftijd nu niet eens zijn met de tekst Hey teacher, leave those kids alone? Maar fan van Pink Floyd was ik niet. Tot in 1987 A Momentary Lapse Of Reason verscheen. De eerste single Learning To Fly was voor mij als vliegtuigspotter op het lijf geschreven. Nieuwsgierig naar de rest kocht ik het album.
Achteraf kan je zeggen dat het meer een David Gilmour solo album is dan een Pink Floyd album maar dat zijn slechts etiketten. Na A Momentary Lapse Of Reason volgde een tournee, waarvan het concert in Venetië, met een enigszins aangepaste setlist vanwege het televisieformat, live werd uitgezonden. Ik kende precies de helft van de liedjes die er die avond gespeeld werden. Die andere helft was echter minstens net zo goed en zodoende werd ik alsnog Pink Floyd fan.
Toch is A Momentary Lapse Of Reason nog altijd mijn favoriete album, hoe goed Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here of The Wall ook zijn. Elke song zou mijn keuze voor deze battle kunnen zijn. Het eerder genoemde Learning To Fly bijvoorbeeld, gebaseerd op de passie voor vliegen en vliegtuigen van David Gilmour en drummer Nick Mason. Of One Slip, vanwege de prachtige regel Was it love, or was it the idea of being in love. Of afsluiter Sorrow, met de bijna Tolkien achtige tekst van Gilmour. Maar de keuze valt dit keer op The Dogs Of War, een anti-oorlogssong die weer hoogst actueel is met machthebbers als Trump en Kim Jong-un.
The dogs of war don’t negotiate
The dogs of war won’t capitulate,
They will take and you will give,
And you must die so that they may live
