In de ongoing serie Liedjes in je hoofd, hoe gaat dat? zag ik een zelfportret waarbij iemand glasscherven op zijn borst had uitgestalt. Splintering Heart.
Nadat Fish Marillion verliet had de band het voor mij afgedaan. Verder gaan zonder zo’n beeldbepalende zanger sloeg nergens op, wat mij betreft. Pas met Radiation besloot ik de band weer eens een kans te geven en werd ik aangenaam verrast. Maar die eerste twee albums met Steve Hogart, Seasons End en Holidays In Eden, kan ik nog steeds moeilijk hebben. Het klinkt nog teveel als Marillion met de verkeerde zanger. En ja, dan ben ik verrast als ik aan een liedje van juist zo’n album moet denken bij een foto.
1 reactie
Voeg die van jou toe →[…] ik Marillion zonder Fish tien jaar lang links liet liggen deed Fish solo mij ondertussen ook niks. En nog altijd niet […]