Van dat hele remastering gebeuren zal ik wel nooit iets begrijpen, zeker niet waar het vrij hedendaagse muziek betreft, zeg maar na 1980. De techniek van toen verschilt niet zoveel met die van nu, niet zodanig dat de gemiddelde luisteraar dat hoort.
Phil Collins brengt al zijn platen opnieuw uit, geremastered. En ook gelijk maar van een nieuwe hoes voorzien. De foto’s van toen opnieuw geschoten met de kop van nu. Waardoor het helemaal ouwe lullen muziek wordt.
Op de onvermijdelijke bonus cd de gebruikelijke live opnames en demo’s. Helaas dan weer geen live opnames behorende bij de Face Value tour, maar een allegaartje uit voornamelijk recente jaren. Het aardigste is nog de demo voor Misunderstanding, geschreven voor Face Value maar uiteindelijk gebruikt voor Duke van Genesis.
3 reacties
Voeg die van jou toe →[…] die Phil Collins remasters ergens goed voor zijn, dan toch dat ik die albums met hernieuwde aandacht beluister. Disc 2, de […]
[…] niet op de heruitgave van Hello, I Must Be Going, zoals in het boek te lezen is, maar op die van Face Value. Foutje meneer […]
[…] Na een week lang liedjes uit Not Dead Yet te hebben geplaatst is het nu tijd voor een liedje van Phil Collins zelf. Een instrumentaaltje, dat dan weer wel. Maar wel een nummer dat telkens opvalt als ik het album draai, en met name de live uitvoering op de heruitgave. […]